stinettos:

kereeeeene:

kaththecrapout:

laglagpanty:

Transit: Canton - Pour Toi: Your Sail, My Sail, Etc.

I just want to say goodbye
so I can feel alive again
It doesn’t matter if my ship is rusting
I just want to feel alive again

But the sky’s all grey
These clouds are brewing a storm
And the raindrops are piercing through my skin,
leaving marks of still burning love

I just want to say goodbye
so I can be alive again
Let go of the things that bind me to you—
the moorings, the anchors, that got caught up on you

But it’s hard for me
to lift just a foot away from you
And the farthest I have gone
is here, the place where you’ve left me off.

To retract is the only thing I can do right now,
it’s just hard to move.
I can see that your sail has already set
but I’m still here, stuck, fixing my ship

I just want to say goodbye
so I can be alive again
Let go of the things that bind me to you—
the moorings, the anchors, that got caught up on you.
My moorings, my anchors, that got caught up on you.
My moorings, my anchors, that you’ve finally set loose.

FINALLY!!!

Ohmygod. Ang sakit sa puso.

Jusko Lee, nakakatunaw ang boses mo.

What Kerene said. :’|

(Source: thebribery)

Still Beautiful

chairdelenazade:

Chuck & Blair’s first and last looks…

Good Bye Gossip Girl 2007-2012

(Source: spencewren)

Goodbye Gossip Girl!
❞We’re all so fortunate to have been on a show that’s been not such a success publicly, but such a success personally, we’ve all had such a great positive experience. Shooting at the streets of New York every day together for 6 years, it does make people feel like a family, especially since our cast was so young when we started. It’s been a huge portion of my growing up personally and professionally. We’re all very excited to see what’s next for ourselves and for each other. We learned who we were together. I know that it has changed my life in a lot of ways, but it hasn’t changed me. It’s only made me appreciate everything else in my life. I’ve taken away so much from Gossip Girl, I’ve had so many amazing memories. It’s sad that it’s coming to an end, but we’ve had just a blast.❞

goodbye new york. xoxo

CWTS 1 BLOG POST 3

face-to-face sessions. 

papasok ako sa school? YEY! 

makakakita ako ng kaklase? YEHEEEEEEEEEEEEEY!

may teacher na magtuturo sa harap ko? YEHEEEEEEEEEEEEEEEEY!! 

Nov 10. 

medyo alam ko na kung anong matututunan ko sa talk na to :) medyo na expect na rin ako na imumulat nila kami sa mga dapat naming abangan pasa sa CWTS 2. at di nga ako nagkamali.

Pag naglingkod ka sa bayan, hindi lang para sa grades hindi lang basta makatulong.  Para rin sa sarili mo to, para sa katuparan ng pagiging Pilipino mo, parte ng pagkatao mo, at higit sa lahat RESPONSIBILIDAD natin to.

medyo na excite ako sa GK-LB TRACK kasi kami mismo makakaexperience ng pagbabagong dala namin sa mga batang matutulungan namin. kami makakita, makakadama. :) 

CWTS 1 BLOG POST 2

Gawa na rin siguro ng sa UPIS ako nag-aral kaya maaga akong namulat sa realidad ng buhay, sa responsibilidad ng aking pagkamamamayan, at masasabi kong pagmamahal sa bayan. 

Hindi ko maalala kung anong year ako noon sa Highschool ng kinuha ko ang elective na Community Development. Kasama sa mga requirements namin ay pumunta sa House of Refugee at magbigay ng kaunting kasayahan sa mga bata na nandoon sa pamamagitan ng pagpapakain sa kanila at kaunting activities. Isa ako sa mga nag organisa at nag-ayos ng programa para sa kanila. Hinding-hindi ko makakalimutan yung saya na dinala namin kahit isang oras lang sa mga bata. Natatandaan ko din na nagambag-ambag kaming magkakalase para maisakatuparan ang nasabing programa. :) 

3rd year naman ako noong sumama ako sa isang outreach program ng UPISCCA sa isang bahay-ampunan sa Bulacan. Doon ay nag-alaga kami ng mga bata, nagpakain, nagpalaro, at nagpasaya. Naalala ko pa noon si Pinky, siya ang batang napunta sa akin. Noong una ayaw niyang magsalita, dala siguro ng hiya. Pero dahil sa kakulitan ko ay nakuha ko ang tiwala niya. Nilibot niya ako sa tinutuluyan nila. Napansin ko pa nga na naka paa lamang siya habang nililibot kami, bilang may dala naman akong tsinelas (naka sapatos kasi ako noon) ay binigay ko na llamang sakanya. sabi ko pa nga na pagtyagaan na lamang niya kahit malaki sakanya. noong una ayaw niyang tanggapin pero pinilit ko parin. Dumating yung oras na kailangan na naming bumalik sa Manila, kaya nagpaalam ako. Nagulat ako dahil tinakbuhan niya ako at pumunta sa kwarto, umiiyak siya at malungkot. Naiyak na rin ako noong oras na yun, kung pwede ko lang siyang iuwi ay gagawin ko, ngunit wala pa akong sapat na kakayahan noon na buhayin siya. Kaya kahit masama sa loob ko ay kailangan magpaalam sa kanya. Sinabi niya na naalala niya kapatid niya sakin, di na ako nagkaroon ng lakas ng loob parang tanungin ang ‘storya niya. dahil umiiyak parin siya sa pagalis ko, binigay ko sakanya yung bracelet ko na rosary, mahalaga sa akin yun, sinabi kong alagaan niyang mabuti. May awa ang diyos, at alam kong gagabayan at aalagaan siya nito. 

4th year na ako noong sinalanta ng Ondoy ang bansa. Binaha din ang komunidad namin noon, katunayan, ang Rodriguez Rizal ay isa sa mga pinakanasalanta. Isang araw makalipas ang Bagyo, inayos namin ang mga damit namin at ipinamigay sa mga kapitbahay namin na nasalanta. Kinailangan ng volunteers din noon sa UPIS para mag repack ng mga goods na ipamimigay. Sumali ako at tumulong. Nag ayos kami ng mga damit, pagkain at inumin para sa mga nasalanta. Isang buong araw din halos yoon. 

siguro dahil sa mga pangyayari na ito, napatunayan ko na mahalaga sa akin ang pagtulong. dahil din sa mga tuwa at saya at kaonting tulong na naibahagi ko mas ninanais ko pa na tumulong pa lalo. sa tingin ko ay namana ko to sa mga Nanay at mga Kapatid ko. Basta makakatulong kasi ay gagawin nila :) 

CWTS 1 BLOG POST 1

I was asked what kind of citizenship I would pursue, I say it would be Communitarian.

First off, I have limitations and hindrances on being a good citizen. For me, being a citizen of our country requires commitment, it is a responsibility, and it needs to be taken wholeheartedly. As a student, my time is limited, my money is restricted, and I need to focus on my studies. Ideally, if hindrances like time constraints and lack of money would be taken off from me, I will serve my community. When I was little I’ve already dreamt of helping my fellow countryman. I want to teach children to write, read, sing songs, and express themselves. I would like to organize events that would benefit the less fortunate such as Medical missions, Dental missions, Feeding programs, Rescue and Evacuation Missions in case of Emergency.

I am more than willing and it would be my source of happiness if I would be able to do these things.